• Zielona Makatka

Dwa brzegi


To będzie chyba najtrudniejszy dla mnie i najbardziej osobisty post jaki do tej pory zdarzyło mi się napisać. Robię to w dużej części dla siebie. Potrzebuję "wyjść z szafy", pokazać się światu taka jaka jestem naprawdę i coraz bardziej siebie taką zaakceptować. Usłyszałam też, że to jest bardzo ważne żeby pokazywać innym, że da się żyć z choroba i to z chorobą mocno stygmatyzującą.

Chodzi o chorobę afektywną dwubiegunową. Inna nazwa to psychoza maniakalno-depresyjna. I o ile pierwsza nazwa lepiej brzmi o tyle druga dużo lepiej wyjaśnia o co chodzi.

W fazie depresji chorzy tracą swoje dotychczasowe zainteresowania i nie potrafią odczuwać przyjemności. Mózg chorego zaczyna wierzyć, że umiera. Wysyła sygnały do całego ciała, że jest w agonii, więc ciało wyłącza się, organ po organie. Tylko, że z samym ciałem nie dzieje się w rzeczywistości nic złego. Po prostu nagle okazuje się, że chory jest niezdolny do funkcjonowania, do wykonywania nawet najbardziej przyziemnych czynności.

Z kolei w fazie manii pacjentów rozsadza energia, są radośni i gadatliwi. Potrzebują nie­wiele snu. W rozmowie przeskakują z tematu na temat. Szastają pieniędzmi, nawiązują liczne kontakty seksualne, są inicjatorami wielkich przedsięwzięć, które w krótkim czasie porzucają.

Każdy ma lepsze i gorsze momenty w swoim życiu. Różnica polega na tym, że u chorego stany podwyższonego i obniżonego nastroju trwają nie godziny, ale z reguły miesiące. Kolejną różnicą jest osiągany poziom zmiany nastroju – w manii nastrój idzie bardzo wysoko, w depresji osiąga samo „dno”.

Tyle w teorii. Teraz czas na mnie w tym wszystkim....

Ciężko powiedzieć kiedy zaczęłam chorować. Obniżony nastrój zaczął pojawiać się mniej więcej kiedy miałam 15 lat. Tyle, że wtedy nikt, łącznie ze mną, nie zwracał na to uwagi. Labilność emocjonalna u nastolatki to nic nadzwyczajnego.

Głębsze stany depresyjne zaczęły pojawiać się na studiach. Biorąc pod uwagę wiek powinnam być już stabilna emocjonalnie. Tymczasem ja coraz częściej wpadałam w czarną odchłań. To jednak z czasem mijało i znów zaczynałam mieć niespożyta energie i głowę pełną pomysłów. Mania może przybierać różne formy. Od umiarkowanej, przez manię do hipomanii. Niestety zdarza się, że mózg chorego jest wtedy jakby poza świadomością i wielu swoich działań zwyczajnie się nie pamięta. Ja niestety tak miałam i jakieś fragmenty mojego życia to czarna dziura.

Kiedy przychodził znowu stan depresji i zaczęły pojawiać się myśli samobójcze postanowiłam poszukać pomocy. Poszłam do psychiatry "z przypadku". Ten zdiagnozował depresję i przepisał leki. Ja je wykupiłam i zażywałam. Nastrój dość szybko windował w górę, ja wchodziłam w manię (czego nie miałam świadomości) i odstawiała leki. Do czasu aż wracała depresja. Z czasem odstępy między manią a depresją stały się coraz krótsze a ja już w zasadzie przestałam ufać lekarzom. Mówi się, że jeśli pacjent w ciągu tygodnia przechodzi z jednej fazy w drugą to jest to bardo ciężki przypadek. Ja, w najgorszym momencie, potrafiłam mieć zmiany nastroju w ciągu jednego dnia. Mój organizm także fizycznie przestawał sobie z tym radzić. Cała energia była przepalana przez chorobę. W zasadzie nie potrzebowałam snu (tzn. po prostu prawie nie spałam), jadłam dość dużo (bo ciągle błam głodna) a warzyłam 50 kg. Miałam nieustający ból głowy i jeszcze kilka innych dolegliwości.

Tak zwanym przypadkiem spotkałam lekarza psychiatrę, który prywatnie zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie. Zdecydowałam dać sobie ostatnią szanse i porozmawiać z nim. To musiał być palec Boży bo ja fizycznie i psychicznie byłam już na końcówie. Lekarz zadał mi trzy pytania więcej niż wszyscy poprzedni i postawił diagnozę. Choroba afektywna dwubiegunowa. To była dla mnie bardzo trudna wizyta i zanim zdecydowałam sie na leczenie dostałam lek na "wyspanie się". Spałam po nim 17 godzin, po czym na krótko się przebudziłam i przespałam kolejne 8. Dopiero z tak wyspanym układem nerwowym mogłam zacząć podejmować jakieś racjonalne decyzje.

Trafiłam na miesiąc do szpitala. Tak, szpitala psychiatrycznego. I to jest miesiąc mojego życia, który niezwykle dobrze wspominam. Też znałam szpitale psychiatryczne z filmów typu "Lot nad kukułczym gniazdem". Rzeczywistość okazała się dużo łagodniejsza. W takim szpitalu jest trochę jak w życiu. Wokół sami "wariaci" tyle, że tam zdiagnozowani więc wiadomo czego można się spodziewać :)

W szpitalu udało sie ustawić mi skuteczne leczenie. Mój organizm wyspał się, odżywił. Przytyłam 6 kg, co mojej figurze bardzo dobrze zrobiło. Odcięłam się od bodźców i zaczęłam wracać do względnej równowagi. Po wyjściu zaczęłam też psychoterapię co uważam jest świetną inwestycją w swoją przyszłość (nie tylko w przypadku choroby).

W tej chorobie leki można spróbować odstawiać po trzech latach. Tutaj mała uwaga. Leki odstawia lekarz. Jeśli pacjent sam przestaję je brać to po prostu przerywa leczenie. U mnie udało się je odstawić po 1,5 roku.

Zaczęłam się uczyć na nowo żyć. W harmonii, bez skrajnych emocji. Z czasem wyszłam za mąż, urodziłam dzieci i przeprowadziłam się do Warszawy. Początkowo nie zwracałam uwagi na to, ze gdy tylko wjeżdżałam do Warszawy mój oddech przyspieszał, puls tez, ciśnienie wzrastało. serce szybciej biło. Coraz gorzej spałam. Nie wsłuchiwałam sie w swój organizm, który był coraz bardziej przebodźcowany dużym miastem.Kiedy zaczęło mi to naprawdę doskwierać, ten tłum, hałas, światła. Zaczęłam marzyć o domu na wsi. Jak wiecie w końcu udało się to marzenie spełnić. Tyle, że cały proces sprzedaży, kupna, kredytu, przeprowadzek wiązał się z dużymi emocjami, czasem skrajnymi. Ja zaczęłam swoje potrzeby, nawet te podstawowe jak właściwe jedzenie, spacer, sen odkładać na później. Myśląc "w nowym domu, w ciszy to ja zadbam o siebie". Będąc już w tym nowym domu najpierw musiałam się w nim odnaleźć, rozpakować, ułożyć na nowo życie. Potrzeby nadal musiały zaczekać. Potem przyszła praca jedna, druga i trzecia i... klops. Choroba wróciła. Po 13 latach remisji. Bardzo trudno było to zaakceptować ale nie czekałam na cud. Wróciłam do mojego lekarza i zaczęłam się leczyć. Odłożyłam na bok to co się dało i zaczęłam dbac o sobie, traktując to także jak lekarstwo...

Całkiem niedawno był dzień doceniania. Moja choroba jest jedną z tych rzeczy, które bardzo w sobie doceniam. Choroba nauczyła mnie słuchać siebie, nie odkładać siebie i życia na później. Nie zabijać swojej wrażliwości. Poznałam swoje potrzeby i reakcje organizmu. Dziś już wiem, że mój układ nerwowy szybko się przebodźcowuje i muszę go chronić. Nauczyłam się większej troski o siebie. Uczę się też mieć w głębokim poważaniu rzeczy nieważne, czyjąś opinie na mój temat. Oczywiście, że bolą mnie krzywdzące czy niesprawiedliwe zachowania ale już mnie nie zabijają. Dlatego też zdecydowałam się napisać ten post. Wiem, że wielu osobom może być on nie na rękę. Ktoś może się też ode mnie odwrócić. Przyjmę to, czasem z bólem. Ale taka jest prawda o mnie. Jestem osobą chorą i nie musze się z tego powodu chować przed życiem. Choroba nie jest moją winą. Nie wypracowałam jej sobie, nie zasłużyłam sobie na nią. Choroba to choroba. Podobnie jak cukrzyca, nadciśnienie czy cokolwiek innego. Nie wiem dlaczego jestem chora, nie znam przyczyny ale potrafię czuć dziś wdzięczność za to wszystko co udało mi się zyskać dzięki chorobie.

Przytulam dziś wszystkich dwubiegunowców i wszystkich innych chorych, zwłaszcza tych psychicznie. Jeśli czujecie, że "coś z wami nie tak" szukajcie proszę dobrych, sprawdzonych lekarzy, nie takich z przypadku i zawalczcie o siebie bo życie jest tego warte, nawet takie życie z chorobą.

P.S. W zacnym gronie przyszło mi chorować: Robert Pattinson, Rowan Atkinson, Britney Spears, Jim Carrey, Amy Winehouse, Madonna, Marilyn Monroe, Sting, Mel Gibson, Robert Downey Jr., Hugh Laurie, Jack Nicholson, Ozzy Osbourne, Russel Brand, Axl Rose, Demi Lovato, Ernest Hemingway, Bethoven, Macy Gray, Catherine Zeta Jones, Sinead O'Connor, Jimi Hendrix, Frank Sinatra, Kurt Cobain, Vincent Van Gogh, Winston Churchill, Fryderyk Nietzsche, Jack Irons, Vivien Leigh, Linda Hamilton, Rosemary Clooney, Carrie Fisher, Virginia Woolf, Jackson Pollock, Ben Stiller, Robin Wiliams, Piotr Czajkowski, Wojciech Młynarski, Marek Grechuta (schizoafektywne), Tadeusz Borowski, Mozart Aghata Christie, Victor Hugo, Jean Claude van Damme, Edgar Allan Poe, Platon, Larry Flynt i wielu, wielu innych.



0 wyświetlenia

©2019 by Zielona Makatka. Proudly created with Wix.com